कर्तृत्व म्हणजे निसर्गाशी सुसंगत राहून स्वतःची आणि समाजाची प्रगती घडवण्याची प्रक्रिया. तर हव्यास म्हणजे या सुसंगततेशी फारकत घेत केवळ “माझं” म्हणत गोष्टी साठवण्याची अधाशी वृत्ती.
कर्तृत्वात निश्चयाची झेप असते, ठामपणाचा रस्ता असतो—आणि या वाटेवर माणूस मिळालेल्या क्षमतेचं रूपांतर यशात करू शकतो. त्यात त्याला दुसऱ्याच्या यशाचा हेवा नसतो आणि स्वतःच्या अपयशाचं खापर इतरांवर फोडायची गरज भासत नाही.
हव्यास मात्र घाई करतो. तो म्हणतो, “माझ्याकडे हवं, लगेच हवं, आणि कुठल्याही किंमतीत हवं.” हव्यास माणसाला बाह्य चकाकीकडे खेचतो आणि त्याला आतून रिकामं करत जातो.
कर्तृत्व मनाला समाधान देतं, आणि ते समाधान टिकतं. हव्यास देतो थोडकं सुख, पण त्याच्याबरोबर येतो असंतोष आणि अस्थिरता.
आजच्या स्पर्धेच्या आणि तुलना वाढलेल्या युगात, आपल्याला सतत या दोन गोष्टींच्या सीमारेषेवर चालावं लागतं—कर्तृत्वाकडे झुकायचं की हव्यासाकडे वळायचं?
हव्यासातलं आकर्षण जरी मोठं वाटलं, तरी कर्तृत्वातली शांती आणि स्थैर्य यांचं मोल अधिक आणि टिकाऊ असतं.
कर्तृत्व राखलं पाहिजे, हव्यास टाळला पाहिजे—कारण यश कष्टानं आणि मूल्यांनी उभं राहतं, हव्यासाने नाही.
कर्तृत्व म्हणजे संयमाने मिळवलेली हक्काची भाकरी, तर हव्यास म्हणजे परकं ताट मटकावण्यासाठीची धांदल.
