जे लोक स्पष्टतेची मागणी करतात, त्यांना बऱ्याचदा समाजात तिटकारलं जातं. यामागचं कारण साधं आहे — स्पष्टता आली की अर्धवटपणा किंवा गूढतेच्या आड लपण्याचे मार्ग कमी होतात. आणि हेच अनेकांना नको असतं. आपल्याकडे गुप्तपणा आणि गोंधळाची चादर टाकून गोष्टी लपवण्याची सवय लागलेली असते. अशा अंधाऱ्या जागेत काहींचं बस्तान मस्त बसलेलं असतं.
पण स्पष्टतेची मागणी करणारा माणूस त्या अंधाऱ्या कोपऱ्यांवर प्रकाश टाकतो, आणि हीच गोष्ट लोकांना अस्वस्थ करते. कारण एकदा का प्रश्न विचारायला सुरुवात झाली, की जबाबदारी निश्चित होते, आणि जबाबदारी म्हणजे अनेकांसाठी टाळायची गोष्ट. त्यामुळे स्पष्ट बोलणारा, विचारणारा माणूस त्रासदायक ठरतो. त्याला “कटकटी” किंवा “अति शहाणा” असं म्हणत लोक टाळतात, कारण त्याच्या प्रश्नांनी त्यांच्या सोयीस्कर गोंधळाला धक्का लागतो.
खरंतर स्पष्टता म्हणजे फक्त संभ्रम संपवणं नाही, तर विश्वास आणि प्रामाणिकतेचा पाया घालणं आहे. पण हे सगळ्यांनाच झेपत नाही. बरंच काही गुप्त ठेवायला मिळतं, जेव्हा प्रश्न विचारणारे कमी असतात. म्हणूनच स्पष्टतेची मागणी करणाऱ्याला अनेकदा एकटं उभं राहावं लागतं.
तरीही या तिटकारण्याला घाबरून चालत नाही. स्पष्टतेचा आग्रह अंधुकतेत लपलेल्या स्वार्थी हेतूंना उघडं करून खरी आणि टिकाऊ व्यवस्था घडवण्यासाठी महत्त्वाचा ठरतो — हेच स्पष्टतेचं खरं सामर्थ्य आहे.
