विशेषाधिकाराचा अपराधीभाव नसावा, मात्र त्याची जाणीव नक्कीच असावी.
काही दारं आपण ठोठावल्याशिवाय उघडली गेलीत — ती फक्त आपल्या कष्टांमुळेच उघडली असा आत्मफसवा दावा न करणे, हीच ती जाणीव.
विशेषाधिकार मान्य केल्याने कष्ट कमी होत नाहीत; ते वास्तवाशी जोडले जातात. हक्कभाव कृतज्ञतेत बदलतो, तुलना करुणेत रूपांतरित होते आणि लाभ जबाबदारी बनते.
खरी ताकद विशेषाधिकार नाकारण्यात नाही, तर तो अहंकाराशिवाय आणि सहवेदनशीलतेने वापरण्यात आहे. जो विशेषाधिकार ओळखत नाही, तो कायम अधिकचं मागण्याच्या चक्रात अडकतो.
रस्त्यावरचा प्रत्येक लाल सिग्नल त्याला अन्याय वाटतो आणि तो मोडणं म्हणजे जणू प्रतिकार. पण त्या क्षणी तो विसरतो — आपल्यासाठी लाल सिग्नल असणं म्हणजे इतरांसाठी तो हिरवा सिग्नल असतो त्यांना त्यांचा योग्य वाटा मिळवून देणारा.
जाणीव ही पहिली पायरी आहे — लाभाच्या चक्रातून बाहेर पडून आंतरिक समृद्धीकडे नेणारी.
