एखाद्या नवीन गोष्टीचा पहिला अनुभव घेताना ती भीतीदायक वाटू शकते. काहीतरी मोठं, अवघड किंवा अनोळखी समोर असल्यास मन गोंधळून जातं. मात्र, त्या गोष्टीत पूर्णपणे समरस झाल्यावर ही भीती लयाला जाते आणि आत्मविश्वास निर्माण होतो.
भीती कमी करणारी समरसता
जेव्हा आपण एखाद्या गोष्टीत पूर्णपणे समरस होतो, तेव्हा ती आपली सवय बनते. सवय झाल्यावर भीतीच्या जागी आत्मविश्वास येतो. सततच्या संपर्कामुळे अनोळखी गोष्ट ओळखीची वाटू लागते आणि आव्हानं हाताळणं सोपं होतं.
पोहण्याचं साधं पण प्रभावी उदाहरण
पोहण्याचा विचार करा. थंड पाण्याच्या काठावर उभं राहिल्यावर पाय टाकायलाही धडकी भरते. मात्र जेव्हा आपण एकदम उडी घेतो, तेव्हा थोड्याच वेळात शरीर त्या थंड पाण्यात रुळतं.
तशीच परिस्थिती जीवनातील इतर गोष्टींमध्येही असते:
1) नवीन भाषा शिकणे:
सुरुवातीला चुकण्याची भीती व्यक्तीला बोलण्यापासून अडवते. मात्र ज्या लोकांनी त्या भाषेत बोलणे, ऐकणे आणि विचार करणे सुरू केले, त्यांना लवकर प्रगती करता येते. चुका साहजिकच कमी होत जातात.
2) सार्वजनिक वक्तृत्व:
मंचावर उभं राहण्याची कल्पनाच अनेकांना घाबरवते. मात्र लहान गटांसमोर वारंवार बोलण्याचा सराव केल्यावर आत्मविश्वास हळूहळू वाढतो आणि मोठ्या मंचावर बोलणे सहज होतं.
3) नवीन नोकरी:
नवीन कामावर पहिल्या काही दिवसांत अनोळखी वातावरण, लोक, आणि प्रक्रियांमुळे मन गोंधळतं. पण सातत्याने काम केल्यावर आणि शंका विचारल्यावर सगळं सोपं वाटायला लागतं.
समरसतेचा सराव कसा करावा?
▪लहान पावलं टाका: सुरुवातीला थोड्या प्रमाणात पण सातत्याने संपर्क वाढवा.
▪नियमित सराव करा: छोट्या छोट्या टप्प्यांमध्ये सततचा संपर्क आत्मविश्वास वाढवतो.
▪चुकांशी मैत्री करा: चुका म्हणजे शिकण्याचा भाग आहे.
▪मदत घ्या: ज्यांना अनुभव आहे त्यांच्याकडून शिकण्याचा प्रयत्न करा.
सारांश:
भीती अनोळखीपणात बहरते, पण समरसतेमुळे ती नष्ट होते. समरसता आपल्याला आव्हानं पेलायला शिकवते आणि वाढीचा मार्ग खुला करते. जीवनाच्या कोणत्याही थंड पाण्यात उडी मारल्यानंतरच त्यातील संधीचा आनंद घेता येतो.
